تا چند روز آینده، به رسم سالهای گذشته جمعی از فرهنگیان به دیدار رهبری خواهند رفت و ایشان نیز به روال گذشته از مقام والای معلمی و نقش این قشر در توسعه و پیشرفت کشور سخن خواهند گفت. ریاست محترم جمهور پیام تبریک صادر خواهد کرد و وزیر محترم آموزش و پرورش روزهای فشرده تر کاری را سپری خواهند نمود؛ همایش ها ، تجلیل ها ، قول و وعده ها و بسیاری دیگر. مدیر، اولیا و دانش آموزان نیز با پرداخت مبلغی، سهم خود را در برپایی جشن «سپاس معلم» ایفا خواهند کرد.

اینها و مواردی از این قبیل تمام برنامه هایی است که 


 در بزرگداشت مقام معلم انجام خواهد شد. هرچند انجام این کارها قابل ستایش و تقدیر است اما کاش برای بزرگداشت مقام معلم بجای وعده ی پرداخت حقوق های عقب افتاده، پتو و حوله، ظرف و گل و ملت کارت، به فکر درمان روح خسته ی آموزش در کشور باشیم. کاش با مشارکت دادن فعال معلمان در اخذ تصمیمات مهم آموزشی ( نظیر تدوین کتب ، تخصیص ساعت آموزشی ، محتوای تدریس ، تدوین برنامه های آموزشی و پرورشی ، تغییر نظام ارزشیابی و آموزشی و...) شأن و مقام آنها را بالا ببریم نه در سخن رانی.

کاش آموزش و پرورش نیز انرژی هسته ای داشت تا دولت و ملت بیش از هشت سال فریاد می زدند « آموزش اصولی حق مسلم ماست ».

کاش اراده ای که برای حل مشکل هسته ای وجود داشت (و دارد) برای حل مشکل آموزش و پرورش نیز به جود آید.

نویسنده: محمدرضا صفا / کارشناسی آموزش و پرورش ابتدایی